حوزه هاي مختلف علوم بسوي بین رشته ای و درون رشته ای پيش مي روند و هر روز شاهد مصداق اين واقعيت هستيم. ا
گروهي از دانشمندان به سرپرستي ريچارد کيل از دانشگاه مهندسي برق دانشگاه مينسوتا با استفاده از توانايي خودآرايي DNA در الگوهاي از پيش تعيين شده براي ساخت يک چارچوب DNA با سايتهاي منظم و نزديک به هم براي پردازش يا ذخيره دادهها استفاده کردهاند.
اين داربستها 1000 برابر فشردهتر از مدارهاي پردازش اطلاعات کنوني و 100 برابر بهتر از مدارهاي حافظه کنوني دادهها ميباشند.
بر اساس يافتههاي اين محققان، با استفاده از ساختارهاي DNA ميتوان قطعات را بسيار نزديک همديگر قرار داد تا اتصالات دروني بسيار کوتاه شده و کارايي بسيار بالا بود.
از مدارهاي مبتني بر آرايههاي منظم و اجزاي نزديک به هم ميتوان براي تشخيص سريع اشياء مورد نظر در تصاوير ويدئويي و يا شناسايي حرکتهاي سريع تراشههاي رايانهاي امروزي که به سختي قابل انجام است استفاده نمود. اين فناوري ميتواند در موارد ديگري نيز مانند حسگرهاي شيميايي و زيستي مورد استفاده قرار گيرد، بدين ترتيب که رشتههايي طراحي شوند که ذرات و مولکولهاي ريز و يا مولکولهاي مورد شناسايي به آنها متصل گردند.